Meester Bart naar de koning

Onze collega Bart Könings van de Bakelgeert in Boxmeer was afgelopen 17 januari uitgenodigd om deel te nemen aan de nieuwjaarsontvangst bij onze Koning Willem- Alexander en Koningin Maxima. Hieronder het leuke verslag van zijn avontuur!

Dan is het ineens zover: 17 januari 2017. Hoe dichterbij het komt, des te spannender het wordt. De keuze voor de reis met de auto en metro pakt met de stroomstoring en de chaos rondom het spoor in Amsterdam goed uit. Keurig op tijd! Na het verkennen van de entree van het paleis en een kort praatje met de Koninklijke Marechaussee gaat het hek voor me open, de meute van toeristen achter me latend.

Bij het passeren van de wacht, talloze medewerkers van de hofhouding, mannen met uniform met de meest kleurrijke en overvloedige onderscheidingen, mezelf afvragend wie en hoe ik moet of mag groeten. Op naar de garderobe vanwaar de tour richting de ontvangstzaal leidt. Dé zaal waarin Koningin Beatrix in 2013 haar abdicatie ondertekende en daarmee afstand deed van de troon. Dé zaal aangrenzend aan het balkon waar Koning Willem-Alexander zich voor het eerst aan het publiek presenteerde als onze nieuwe koning. Onder de indruk van zo’n pracht aan muurschilderingen van namen zoals Ferdinand Bol en Govaert Flinck een kopje thee genuttigd. In deze zaal stond de ontmoeting met de andere genodigden gepland: 40 mensen vanuit het onderwijs. Een gevarieerde groep bleek al snel. Allemaal gepassioneerde mensen met een groot hart voor het kind, het kind dat centraal staat binnen ons onderwijs. Op de badge die we bij binnenkomst ontvingen stond een nummer dat correspondeerde met een tweetal groepsleiders die als intermediair zouden optreden in het contact met de leden van het Koninklijk Huis en naast gespreksleider ook later lobbyden om te kunnen spreken met vooraanstaande politici. De begeleiding door de hofhouding was voortreffelijk, aan alles werd gedacht, alles kon gevraagd worden en aan niets ontbrak het. Als docent met een grote voorliefde voor de (vaderlandse) geschiedenis verloor ik mezelf al snel in het verhaal dat opgetekend werd door een meneer waarvan de functie me ontschoten is (i.i.g. verantwoordelijk voor het beoordelen en opslaan van alles wat het Koninklijk Huis aan schenkingen krijgt). Deze beste man nam ons mee naar het ontstaan van het paleis, de roerige tijden die het meemaakte, de weelde die het kende in de Gouden Eeuw, Prins Maurits, de verachting van het paleis door de vrouw van koning Lodewijk Napoleon en zelfs het verhaal van Rembrandt, die zijn ‘Claudius Civilis’ (groter dan de Nachtwacht) moest verwijderen door onmin met zijn opdrachtgevers vanwege zijn creatieve, maar in de ogen van velen beschamende verbeelding van de nachtelijke samenzwering van Claudius Civilis.

Na nog wat korte instructies over hoe je te verhouden tot de koning en koningin sloten we aan in de rij. De rij voerde ons door de gangen van het paleis, waarbij de prachtige kroonluchters hun licht wierpen op de evenzo indrukwekkende versieringen en ornamenten. Om de tijd te doden wat geneusd in vitrines die allerlei curiosa tentoonstelden. Na een vijftal bochten was het moment dan eindelijk aangebroken. Persoonlijk met naam en toenaam aangekondigd door iemand van de hofhouding mocht ik dan eindelijk onze Majesteit de Koning en de Koningin de hand drukken. Na het uitwisselen van de beste wensen op naar de ridderzaal. Onwerkelijk is het wel, voordat je het weet is het voorbij. Het voelde als een bezoek aan Madame Tussaud waarin het Koninklijk paar voor een ogenblik tot leven was gekomen. Surrealistisch… Gelukkig lag het persoonlijke gesprek met Koningin Maxima nog in het verschiet. Al vlot werd de koning door de hofhouding aangekondigd en verscheen hij in de ridderzaal voor zijn toespraak. Een toespraak met af en toe een knipoog, met waardering voor ons vak en onze rol hierin, erkenning voor onze verantwoordelijkheid, maar ook de druk die dit met zich meebrengt evenals de verwachtingen vanuit de samenleving. Het was ook een toespraak met een serieuze toon, een toespraak die terugblikt op een krachtig Nederlands verleden met al onze verworvenheden en van hieruit hoop koestert voor de toekomst met de oproep tot samenwerking. In reactie hierop richtte de voorzitter van de Eerste Kamer het woord aan de koning en koningin. Nadat ze aanstipte dat het huidige kabinet zeer hoogstwaarschijnlijk sinds een behoorlijke tijd weer een regeerperiode uitzit, reageerde minister-president Rutte nogal baldadig door te roepen: ‘En zo zit het!’ Dat gevolgd met een breed gedragen lachsalvo werkte op de lachspieren. Volgens de hofhouding een primeur dat dit in deze setting plaatsvond.

Nadat het me lichtelijk begon te duizelen bij het zien van zoveel bekende Nederlanders waarvan de meesten politiek geëngageerd, trad Koningin Maxima aan. De koningin vond het opmerkelijk en bijzonder dat ze bij de gesprekken rondom de ontwikkeling van haar dochters (de prinsesjes) juist de kinderen het woord zag doen, het gesprek a.h.w. zag leiden. Dat was voor mij natuurlijk koren op de molen, dit gegeven is immers op de Bakelgeert gemeengoed. Ik vertelde haar over ons Daltononderwijs, onze pijlers en welke waarde en kracht eigenaarschap heeft binnen ons onderwijs en hoe wij hier samen met de kinderen vorm aan geven en de manier waarop we kinderen begeleiden bij en op weg naar een growth mindset. Een fantastische ervaring! Even later schoof Mark Rutte, onze minister-president, aan voor een gesprek. Een gesprek waarin waardering werd uitgesproken, oprechte interesse werd getoond en ook het gebrek aan mannen in het onderwijs werd aangekaart, dit overigens weer recalcitrant en humoristisch gerelativeerd door een minister-president op dreef. Na met Sander Dekker, staatssecretaris van onderwijs, nog kort over the Daily Mile te hebben gesproken en met een zeer sympathieke en vlotte voorzitter van CNV Onderwijs te hebben gesproken was mijn batterij leeg. Moe, maar voldaan aanvaardde ik de terugreis. Het heeft even geduurd, voordat ik geland was. Exact op woensdagochtend om 08.15 uur landde ik, door de opmerkzaamheid van één van mijn leerlingen: ‘goede morgen meester, je bent er weer’. Ik was er weer, op de plek waar ik hoor.

Koning, koningin, Optimus, Bakelgeert en vooral en m.n. alle kinderen: bedankt voor deze unieke ervaring!

Bart Könings

Klik hier voor de toespraak nieuwjaarsontvangst Koning Willem-Alexander, 17 januari 2017

 

Deel dit artikel