Mijn stage in een kleutergroep


Zo’n twee keer per jaar vraag ik aan een collega bij Optimus of ik een dag mee mag lopen in zijn of haar klas. Ooit ben ik leraar basisonderwijs geweest en ik wil mijn bevoegdheid enigszins onderhouden. Ook vind ik het belangrijk dat ik goed in contact blijf met de praktijk waarin de leraar en de kinderen werken. Uiteraard leg ik regelmatig klassenbezoeken af. Maar echt een dag in een klas werken, dat is nog iets anders.

Op een maandagmorgen reed ik naar onze school in Schaijk. Ik werd daar opgewacht door meneer René, die een groep 1-2 heeft. Ik kwam in een zorgvuldig en gezellig ingericht kleuterlokaal waar nog geen kinderen waren. In het lokaal was de kring al klaargezet. In het midden van de kring stond een grote schatkist met een pop. Toen de kinderen binnenkwamen bleek dat ze goed op de hoogte waren van het feit dat meneer Harrie die dag in de klas kwam. Spontaan kwamen ze naar me toe en stelden zich voor. De spontaniteit en nieuwsgierigheid van jonge kinderen maken altijd weer indruk op me.

Meneer René begon in de kring. Er werd verteld en er kwamen op een speelse wijze allerlei woorden en begrippen in de belangstelling. De grote schatkist ging regelmatig open en de kinderen vertelden aan elkaar. De betrokkenheid van de kinderen was groot en meneer René wist de kinderen enorm te boeien en uit te dagen. Ik zag dat hij de principes van expliciete directe instructie toepaste. Dat kan dus ook in een kleutergroep. Regelmatig speelde meneer René op zijn gitaar en de kinderen, en ook ik, zongen uit volle borst. Altijd als ik een collega met drive, inzet en concentratie bezig zie met zijn of haar vak, ervaar ik een bewonderende ontroering. Ja, onderwijzen is een kunst. Je kunt pas echt goed met kinderen werken als je beschikt over kennis, kunde en begeestering. En dat zag ik ook bij meneer René.

Nu is het zo dat als ik stage loop, ik ook lesgeef. Deze keer was dat niet het geval. Ik heb eigenlijk geen echte ervaring bij de kleuters. Dus was mijn stage deze keer meer een snuffelstage. Maar wel heel waardevol. Na de kring gingen de kinderen in hoeken werken. Met puzzels, bouwmaterialen, letters, verf en nog veel meer. Wat zijn kleuters zelfstandig. Ze keken op het takenbord en gingen aan de slag. Geen kind kwam iets vragen, alle kinderen waren binnen 3 minuten aan het werk. Tijdens het werk verrichtte ik links en rechts hand- en spandiensten. Een van de kinderen was een prachtige lange kralenketting aan het rijgen. Ik denk dat er wel 100 kralen aan zaten, mooi verdeeld in gelijke partities van kleuren. Het jongetje vroeg me om een knoopje in het touw te leggen. Tuurlijk, dat wilde ik wel doen. Ik nam de kralenketting over en op dat moment gleed hij uit mijn dikke vingers. Beteuterd keek ik naar de vloer waar de kraaltjes alle kanten uitrolden. En toen gebeurde er iets bijzonders. Ik dacht dat het jongetje wel heel teleurgesteld zou reageren. Hij had namelijk met veel inzet aan de kralenketting gewerkt. Maar op zijn manier troostte hij mij. “Is helemaal niet erg meneer Harrie, we maken samen wel weer een nieuwe’. En hij pakte het materiaal weer bij elkaar.

Wat mooi hoe een kind reageert, met empathie en ondersteuning. Dan merk je hoe sterk een goed en veilig pedagogisch klimaat is. En het toont ook de veerkracht en optimisme van een kind.

Na het werken gingen we naar buiten waar ook de andere kleuters aan het spelen waren. En daar kwam ik mijn naamgenoot tegen: een jongetje dat Harrie heet. Niet Jesse, Daan of Sem, maar Harrie. We stonden naast elkaar, kleine Harrie en grote Harrie. Dat maak je ook niet elke dag mee. Dat was ook het eerste wat ik ’s avonds thuis vertelde.

De dag vloog om. En aan het einde van de dag zeiden meneer René en zijn groep dat ik nog wel een keertje terug mag komen. En dat ga ik doen.

Over de auteur

Harrie van de Ven (1958, Helmond) is zijn loopbaan lang werkzaam in het onderwijs. Hij startte ooit als leraar op de basisschool. Harrie studeerde Pedagogiek en Onderwijskunde. Na een periode in de basisschool werkte hij ondermeer als procesmanager Weer Samen Naar School, Consultant en Trainer, directeur Magistrum, directeur Fontys Hogeschool Kind en Educatie, waarin ondermeer de 5 Fontyspabo’s zijn ondergebracht. Sinds september 2015 werkt Harrie weer in het basisonderwijs als bestuursvoorzitter van Optimus Primair Onderwijs. Circa elke twee weken is de nieuwe blogpost ook te volgen op Twitter.

Deel dit artikel